و روي عن النبي صلى اللَّه عليه و آله و سلم أن آدم عليه السلام لما أصابته الخطيئة اسود لونه فألهم صوم هذه الأيام فابيض بكل يوم ثلثه فسميت بيضا لذلك ، و على هذا فالكلام جار على ظاهره من غير حذف . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : 4 - روزه ايّام البيض . شارح ( ره ) مىفرماين : در اين عبارت ( ايّام البيض ) موصوف محذوف است و تقدير آن ايّام اللّيالى البيض مىباشد يعنى روزهائى كه شبهايش روشن و درخشان است و مقصود شبهاى سيزده و چهارده و پانزدهم هر ماه است . و در وجه تسميه آنها به اين نام از نظر لغت گفته‌اند : جهتش اينست كه شبهاى اين ايّام بواسطه زائد النّور بودن ماه روشن‌تر از شبهاى ديگر است . ولى از روايتى كه در اين باب وارد شده وجه تسميه آنها به اين نام از راه ديگرى استفاده مىشود و آن روايت اينست : از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم منقول است كه بعد از مبتلاء شدن آدم على نبيّنا و آله عليه و عليهم السّلام بخطاء رنگ مباركش تيره گشت پس بوى الهام شد كه اين ايّام را روزه بدارد و بعد از روزه هر روز ثلثى از بدنش سفيد شد ، فلذا اين ايّام به اين اسم مسمّى شدند . بنابراين روايت تركيب كلام خالى از حذف و بر ظاهرش جاريست چه آنكه طبق اين بيان بيض صفت ايّام مىشود نه ليالى . قوله : و هى الثّالث عشر الخ : ضمير [ هى ] به ايّام البيض راجعست .